افسوس

دیشب   هزار بار نفس بی صدا شکست

گویی زمین گرم شد و خانه ای نشست

مادر  که هیچگاه بدون وداع نرفت . . . 

دیشب چه بی وداع ازین خاک رخت بست !

از خانه نور رفت . . .  وَ  از بام چلچله . . .

دیشب ستاره رفت ... و از  آسمان بجَست

در خانه ها چه بود  به جز   آب ، نان ، پدر ؟

دیشب نبود یافت به جز دست و پا و دست .

تقدیم به باز ماندگان زلزله بم

سروده شده در  :   دی ماه ۸۵ 

          پرنده ی وجود من دوباره آشیانه زد

چه پر تپش چه مهربان دوباره آفتابِ من     

            برای زنده بودنم نگاه بی کرانه زد ...

 سروده شده در     ۲۸/۵/۸۵

تقدیم به نگاه بی کرانه ی آفتاب زندگیَم ( او )

دل به او مسپار ،  رو بر او مکن                                 آنکه با تو قصّه از رفتن سرود

روی گردان باز ازین بخت خراب                                  با بدان منشین به هنگام سجود

این حقیقت را چو زر بر گوش کن                                گر چه از پیشینیان بر گوش بود             

خسرو عاشق پیشگی از بر نشد                              آنکه عشقش تیشه شد فرهاد بود

سروده شد در ۷/۵/۸۵

فرهاد قربان پور

بدرود ...

حتی نذاشتی که بگه دیدار تا قیامت

انگاری عارت میومد شنیدن حقیقت

تو فکر میکردی که فقط غرورشو شکستی ؟

نفهمیدی میمیره وقتی بدونه کی هستی ؟

بذار بمیره واسه تو فقط یه بی نشونه

حتی نخواستی بدونی چی شد که شد دیوونه

دلت اومد ؟ دلش رو بشکنی تنهاش بزاری ؟

میون اوج بی کسیش بگی دووسش نداری ؟

یادت میاد ؟ تو بی کسی وقتی تنهاش گذاشتی

انگار میدونست نمیایو ... دیگه بر نگشتی !

همیشه آخرین نگات تو قاب چشمِ اونه

اینه که مَرد قصه هامون شده بود دیوونه

تنها ترین تنهای تنها که میگفتی نیستی

این ادّعات زیادیه بدون که هیچی نیستی

حرفات مثه ستاره های کور و بی نشون شد

بدون که اون  حالا دیگه عاشق دیگرون شد .

سرده شده در   ۲۵ / ۳ / ۸۵

دلتنگ تر از همیشه...

هر بار ادامه را پیش رفتم گویی به آخر راه رسیدم !

انگار هزاران هزار آدمک به من میخندند .  

هوا سرد است ٬ نه از برای بی کسی ام !

سرد است که گرمی راه برایم آسان جلوه کند .

که باز پیش روم ...

نمی دانم چرا ! ولی انگار همه همراه شده اند

که من تنها تر از همیشه باز پیش روم

کاش چشم هایم بیشتر می دیدند .

کاش صدای خش خش برگهای به پاییز تبعید شده ی عشق پاکم را

زود تر میشنیدم .

باز تنها می مانم !

خوب می فهمم !

سال هاست که کارم شده رفتن و رفتن !

سال هاست که کار مردمان چشم هایم شده باریدن و باریدن !

کاش میشد بمانم !

کاش مهربان تر میشدند این آدمکان !

اکنون که به دوردست فکر میکنم او در خیالم رفته است ٬

ولی باز میروم

شاید بماند !

انگار رسیده ام ٬

همین جاست .

ولی !!!

هیچ کس نیست .

باز تنها ماندم

باز بی من رفت ...!؟

سروده شده در ۱۷ / ۳ / ۸۵

این مطلبو حتمآ تا آخر بخونین

همیشه صدایی هست که تو را به بیکرانه ها میخواند
همیشه نگاهی هست که در عمق شبهای بی کسی تو را به دور دستها میبرد
همیشه سلامی هست
کلامی هست
تمامی هست
و نه همیشه گاهی مرامی هست
که قلبت را سرشار از احساس خوب بودن و ماندن کند ...

خدا همیشه هست
تو همیشه نیستی ...

سلام نمیخواستم این شعرمو بنویسم... ولی بنا به یه دلایلی که الان همشو براتون میگم این پستو اضافه میکنم .

داشتم نظرات وبلاگمو میخوندم که تو آخرین نظرات به این شعر که بالا براتون نوشتم برخورد کردم ...

شاخ در آوردم وقتی دیدم این شعر که ماله خودمه در قسمت نظرات وبلاگ خودم بهم برگردونده شده . اونم چه جوری ؟ یادمه  یه وبلاگ که اسمشو نمیگم نظرمو به خودش جلب کرد و من واسه مطلب زیبایی که نوشته بود این شعرو سرودم . تا امروز که دیدم آقای عبدالرضا نامی شعره خودمو بهم برگردونده ...

با این لحن که :

سلام با دیدن وبلاگت بی اختیار این متنو سرودم امیدوارم خوشت اومده باشه

همیشه صدایی هست که تو را به بیکرانه ها میخواند
همیشه نگاهی هست که در عمق شبهای بی کسی تو را به دور دستها میبرد
همیشه سلامی هست
کلامی هست
تمامی هست
و نه همیشه گاهی مرامی هست
که قلبت را سرشار از احساس خوب بودن و ماندن کند ...

خدا همیشه هست
تو همیشه نیستی ...


به وبلاگ مــــــــــــــــــــا هم یه ســــری بزن ممنون میشم.....با تشکر

نظرتون درباره ی همچین آدمایی چیه

در کنار نظر تون درباره ی شعر در باره ی این آقا هم بنویسین ...

تو کجایی؟

نفست را به سبز جامه ی نسیم سپردم

به صدای بی صدای باد

که همواره جاری ِ وجودم باشد

نسیمی نیامد

باد را به گریز از من اتّهامی نیست

محکوم زمانه است

معدوم منم ...

سروده شده در       ۲۳/۱/۸۵ 

سلام

سلامی به غربت چشمهایت

به گرمی صدایت

به اشک سرد گونه هایت

و به انتظاری بیهوده

به انتظار نامه هایت .

به شادی سفرت

به غم باز نگشتنت

به کلامی زیبا ولی ناگفته

 دوستت دارم هایت

به استشمام عطر نفست

به استحکام سبز شانه هایت 

به کلامی که هیچ وقت شنیده نشد

به کلام زیبای بی صدایت .

سروده شده در یک روز سرد  بهاری

فرهاد                        فروردین  ۸۵

میشه...

میشه مثل یه کسی بود

که تو قصهّ هاست همیشه

مثل بغضی که تو سینه ست

مونده و رها نمیشه

                                      میشه از ستاره دزدید

                                      چشمکو برای آغاز

                                      میشه از چلچله پرسید

                                      نغمه رو برای آواز

میشه مثل یه پرنده

قفس تن رو رها کرد

میشه باز مثل یه خورشید

صبح هر روزو صدا کرد

                                     میشه تازه شد دوباره

                                     تازه تر از روز آغاز

                                     مثل حس یه پرنده

                                     پر کشید برای پرواز

میشه مثل یه غریبه

 با همه نا آشنا شد

یا که مثل آسمونا

آبی و بی انتها شد

                                     میشه تنها تر ز دیروز

                                     صبح امروزو صدا کرد

                                     میشه فردا تک و تنها

                                     نغمه ها رو همصدا کرد

                                                                              میشه با بوسه ی بارون

                                                                              روی گونه گریه سر داد

                                                                              یا که با خنده ی خورشید

                                                                              صبح هر روزو خبر داد ...

سروده شده در   ۲۱/۱/۸۵

سکوت غم بار تنهاییش را فریاد کشید

پرنده ای نیست

صیاد را گناه نا بخشوده بخشیدند  ...

۸۵/۱/۲۰    در انتظار یک خبر

بیارام در آغوشم

ای ماه بانوی فصل تب

بیارام که باز با شقایق های دشت گیسوانت

گلوبندی از گل و خاطره برایت ببافم

که با شراب ناب لبهایت

باده ای کهنه بسازم

و بگزار

هزاران هزار بار به پاس مهربانیت

به پاس بزرگیت

به یاد تمام گلها و بوسه های پر احساست

پروانه های باغ چشمانت را

قربانی شعله های بی امان عشقمان کنم ...

تقدیم به  کسی  که بی تابانه منتظر یه خبر کوچیکم ازش ...

۱۶ / ۱ /  ۸۵  

پر از احساس

با چشمانی غم آلود به تو می نگریست

و تو با نگاهی پر احساس همه ی هستیش را

پای درخت سیبی که در باغ آرزوهایش بود چال کردی

با او از احساس گفتی از حسی ناب

که تا آن روز دلیلی بر بودنش نبود

با او از آمدن گفتی

 از خاک

 از پیدایش

پیدایش زاده ای از جنس او

جایگزینی برای قلب او در سینه ات

در احساس بی احساست .

همیشه با تو از عاشقانه هایش گفته بود

با او از عاشقانه هایت سخن گفتی

چه با احساس ...

سروده شده در فروردین ماه

فرهاد                ۹ / ۱ / ۸۵